Kunstacademie heeft zijn leven verrijkt

Gerritjan Bakker nu ‘echt’ kunstenaar

ERMELO - De 52- jarige Gerritjan Bakker heeft vijf prachtige dagen achter de rug. Op een industrieterrein in Utrecht exposeerde hij samen met 41 andere afgestudeerden van de kunstacademie. Daarin was veel moderne kunst te zien. Opvallend volgens Bakker en ook toeval. Bakker is een bijzonder geval tussen de jongere kunstenaars.

Althans, hij is een echte laatbloeier alhoewel hij van jongs af aan al creatief was. Tekenen en later aquarellen vond hij leuker dan school. Dat lukte namelijk niet. Pas veel later bleek dat hij dyslectisch was. Op zijn achttiende ging hij werken bij vuilnisboer Koekkoek, zijn schoonvader. Het contact met de mensen was wat hem vooral boeide hoewel dat er langzaam maar zeker van af ging. Nu werkt hij bij SITA in Harderwijk. Om geld te verdienen en om tussen de mensen te zijn. Bakker: ,,Ik ben altijd zoekende geweest. Had geen rust. Ben na tien jaar aquarellen opeens gaan sporten. Atletiek bij Athlos. Lange afstanden lopen en daarna de triatlon. Geweldige tijd. Nederlands kampioen geworden, tweede op het EK. Ik ging er vol voor. En toch, ik miste iets."

Kunstacademie

Pas toen Bakker vijf jaar geleden de kunstacademie tijdens een open dag bezocht, wist hij het. Dit was zijn wereld. Leren kon hij misschien niet, een intelligentietest daarentegen gaf aan dat hij potentie had om de academie af te ronden. ,,Ik heb dit gehaald omdat ik wilde. Ben geen man van cijfers en letters. Doe alles in beelden. Maar het moest. Een plan van aanpak voor een eindopdracht, ik moest het maken. En het is gelukt.” Bakker is zich gaan specialiseren in installaties. Driedimensionale kunst van materialen die je overal kunt tegenkomen. ,,Ik wilde ook wel schilderen of andere vormen van kunst maar van het begin af aan werd er ingepeperd dat je maar op één ding kunt focussen. En dat werden dus installaties. Ik bouw van alles. Het heeft bijna altijd te maken met het heden en de toekomst. Zoals alles met elkaar te maken heeft. Mijn eindopdracht gaat ook over het einde der tijden. De basis is een trap van zeven treden gemaakt van 21 botten. Dat is een heilig getal wat het gewicht van de ziel laat zien. Daaromheen vier andere objecten van botten.” Tijdens de Gradiation Show was het de afgelopen week te zien. Wat opvalt is dat Bakker zijn vijf objecten in het plastic heeft verpakt. ,,Het gaat over het einde der tijden. Maar moet dat verhaal nog uitgepakt worden of is het al voorbij, verpakt en wel?”

Verhaal erachter

Bakker vindt het mooi wat iedereen er in ziet. ,,Kunst moet je zien en mooi vinden. Het verhaal erachter hoef je niet eens te weten. Wanneer mensen het willen weten, vertel ik dat graag. Er zit heel veel persoonlijks in.” Bakker heeft zijn eerste proefmodel op zijn zwarte Renault liggen. Witte botten, krijgt hij veel reactie? ,,Ach, ze zijn wel wat gewend van mij, ha, ha. Maar ik gooide liever dat model niet weg en toen dacht ik, mijn auto, waarom niet?” De toekomst is onzeker. Hoewel. Bakker leeft enerzijds in een abstracte wereld van kunst waarin hij hoopt op een curator die hem uitnodigt om zijn werk of nieuw werk in een expositie op te laten nemen. Anderzijds klimt hij morgen met alle plezier weer op de vuilniswagen. ,,Ik werk om geld te verdienen, maar ook om niet alleen in de wereld van kunst te leven. Contact houden met de mensen is ook belangrijk en ik vind het prachtig dat veel collega’s oprecht geïnteresseerd zijn”. Bakker ziet wel. “Ik blijf hoe dan ook bezig met mooie dingen maken over zaken die mij bezig houden. Daar kan ik mijn ei in kwijt en de kunstacademie heeft mijn leven enorm verrijkt. Dat neemt niemand mij af.”