Goed zo? Aflevering 16

Het donkerste stukje Ermelo

ERMELO - Goed verstopt tussen de huizen van 't Abdij en Wittenkamp vond ik 60 vierkante meter naargeestigheid: het donkerste stukje Ermelo. Daar ligt een triest mini-speeltuintje met een glijbaan, schommel, wip en rekstok. Tien Gamma-tuindeuren komen uit op dit duistere terreintje, waar geen groen groeit.

Zitbankjes voor pappie's en mammie's zijn er niet. Twee paaltjes waarschuwen aan beide toegangspaden, dat uw hond hier niets mag laten vallen en een prominent geplaatste prullenbak wacht vergeefs op inhoud. Sinds ik dit plekje ontdekt heb, rij ik er regelmatig even langs. Ben zo benieuwd of het ook gebruikt wordt, maar tot nu toe heb ik er nog nooit een kind zien spelen. Gezelligheid is hier niet voor te stellen; speelsheid net zo min.

24/7 spelen

Speelplaatsen zijn er voor de allerkleinsten: het is hun eerste kennismaking met de grote buitenwereld! In dit geval is dat dus een enorme teleurstelling: "oww, de grote wereld bestaat uit een paar roestvrijstalen speeltoestellen waar ik op kan doen wat grote mensen voor mij bedacht hebben. Veilig van een glijbaan af, veilig wippen en veilig schommelen. Grote mensen hebben onderzocht wat ik leuk vind en ze hebben uitgevonden, dat ik gek ben op primaire kleuren! Ze denken dat ik het geweldig vindt om op een achterafplekje te peuteren met rode, blauwe of gele speeltoestelletjes. Ondertussen zie ik allemaal schuttingen om me heen met poortjes waar ik niet doorheen kan omdat die op slot zitten. Alle speeltoestellen worden tweemaal per jaar gecontroleerd, zodat de pleisters thuis nooit gebruikt hoeven te worden. Op de grond ligt houtschors, zodat ik me nooit een buil zal vallen en er is ook nog eens een lantaarnpaal zodat ik daar desgewenst 24/7 kan spelen". Als ik zelf nog zo klein was zou ik het wel weten: wegwezen... en snel ook!

Blij

Het nieuwe College van B&W heeft aangegeven, dat het oa. geld wil besparen op speelplaatsen. Lijkt me een goed plan! Kinderen leren niets van de standaard speelvoorzieningen, die de gemeente hun aanbiedt. Je kunt je zelfs afvragen of speelvoorzieningen voor heel jonge kinderen wel een gemeentelijke verantwoordelijkheid moeten zijn. Voor zover ik weet kijken peuters op speeltoestellen altijd knap ongelukkig uit hun oogjes; net als op een draaimolen, of op hun allereerste schooldag. Daarnaast lijkt het een trend te worden om kinderen voor de zekerheid alleen maar binnen de beschutting van huis, tuin en buitenschoolse opvang te laten spelen. Safety first! Een ongelukkige ontwikkeling, die de behoefte aan buitenspeelplaatsen verder vermindert. Misschien moet een gemeente zich wel beperken tot het aanbieden van openbare ruimte, die door burgers verder wordt ingericht, afhankelijk van hun betrokkenheid, levensfase en/of visie? Als ouders menen, dat een glijbaan echt onontbeerlijk is voor de ontwikkeling van hun kind, kunnen ze die toch zelf (eventueel samen met hun buren) aanschaffen?

Pisa

Wat mij betreft komt de gemeente pas weer in beeld bij speelvoorzieningen voor iets oudere kinderen. Het Kwetternest is een beste hit! Kinderen mogen daar gelukkig weer gewoon modder maken en vies worden. We weten van tevoren niet wat ze daar precies zullen gaan doen en de kinderen weten dat zelf ook niet. Naar mijn idee hoort dat ook zo te zijn. De meest creatieve dingen worden nog altijd in de zandbak bedacht, ver weg van regelzucht en controledwang van ons, grote mensen. Twintig zandtaartjes op elkaar lijken opeens een toren van Pisa en een knappe jongen graaft daar een tunnel onderdoor zonder de toren in te laten storten! Ik heb werkelijk geen idee wat u hiervan vindt! Heeft u het ook wel gehad met dat saaie rode, blauwe en gele spelmeubilair? Vindt u het belangrijk dat er meer Kwetternesten komen, dat kinderen hun eigen spelletjes bedenken? Of......vindt u het juist helemaal goed zo?

Bert Vermaas