DVS’33 krijgt Staphorst niet door de knieën, 1-1

Afscheid met een lach en een traan

ERMELO – DVS’33 Ermelo heeft haar laatste thuiswedstrijd van het seizoen gelijkgespeeld tegen Staphorst. Daarmee pakten de Geelzwarten niet de periodetitel en konden de gasten zich opmaken voor de nacompetitie om degradatie te voorkomen. Gezien de enorme hoeveelheid 100% kansen was het bijna niet te geloven dat DVS’33 er slechts één maakte. De kater was er even, daarna toch de opluchting na een crazy seizoen.

Spits Sam Crowther, volgend jaar spelend bij Staphorst, moest deze week afhaken door een blessure en dat was te merken in het spel van DVS’33. Trainer John Kamphuis had een extra middenvelder
opgesteld in de vorm van Frank Olijve die ook de aanvoerdersband droeg. Enerzijds begrijpelijk als een soort ode voor de hele carrière van Olijve die zich op de tribune gesteund zag door een grote
supportersschare. Anderzijds bleek gaande de wedstrijd dat een rechtsbuiten met node gemist werd. Toch kreeg DVS’33, en dan vooral Stef Nijland, tot twee keer een niet te missen kans. De doorgaans
schietvaste Nijland schoot echter beide malen de bal naast de paal.

Niet te veel risico

Staphorst moest winnen om zeker te zijn van handhaving, maar de ploeg speelde vooral voorzichtig. Het veld was lang doordat de voorwaartsen DVS’33 wel onder druk zetten maar de rest zich liet zakken. De Ermeloërs speelden voorzichtig of zoals je het ook mag noemen, verzorgd en had met name ronde de vijftiende minuut zwaar overwicht maar de bal ging er niet in. Dat spelbeeld was ook het eerste deel van de tweede helft te zien.

Doorzettingsvermogen

Urk kwam op een voorsprong wat betekende dat Staphorst meer risico moest nemen. Dat deed het spel goed en er kwamen aan beide kanten grote kansen. Zo leek Olijve de Sportlaan op de banken te krijgen nadat Maarten van Dijk de bal voor hem op de doellijn neerlegde maar op een onnavolgbare manier werd het geen doelpunt. Staphorst had meer mooie en goede verdedigende acties en DVS’33 was net niet koelbloedig genoeg. De linkerverdediger van Staphorst liet zien wat nodig was voor een overwinning. Hij zette meerdere DVS-ers op karakter aan de kant en zag zijn voorzet tot een doelpunt gebombardeerd. Alles wat Staphorst was ontplofte en DVS’33 leek met nog twee minuten op de klok verslagen.

Mooi einde

Het mooiste moest toen nog komen. DVS’33 ging alles of niets spelen en kreeg in de vierde minuut van de blessuretijd de gelijkmaker. Benjamin Roemeon drukte af na een corner van Nijland. En nog was het niet over. Nicky van Hilten had de winnende op de slof maar zag de bal overvliegen. Daarmee was het over en uit. Geen nacompetitie. De club eindigde op de negende plaats van de ranglijst. De korte kater werd ingewisseld voor trots. Trots op een prachtige tweede seizoenshelft waarin John Kamphuis en zijn staf liet zien dat deze spelers wel degelijk kwaliteit hebben. Maarten van Dijk, waarmee Patrick Loenen het niet zag zitten, werd zelfs tweede in de verkiezing tot speler van het jaar, gewonnen door Sem de Wit. Er volgden mooie woorden, er werd afscheid genomen van een aantal spelers, er vielen tranen en er volgde een feest. En de TC, waar zoveel kritiek op was, werd niet genoemd maar ook zij verdienen een pluim. En dat mag ook wel eens gezegd worden!