Traditioneel rondje begraafplaats Varenlaan

'Hier liggen zoveel verhalen'

ERMELO - Richte Tromp en Joop Bakker begonnen ermee. Inmiddels is het clubje dat traditioneel op oudjaarsdag een rondje over de begraafplaats van Ermelo maakt uitgebreid met Cock Andreae, Jan van den Berg, Jan Bolt en Jan van der Meijden. Richte Tromp is inmiddels overleden en de mannen gaan sindsdien ook langs zijn graf om er herinneringen en mooie verhalen op te halen.

Joop Bakker: ,, Richte Tromp was bestuurslid van DVS. Een legendarisch figuur en superintelligent. We zijn eens met hem naar Rusland geweest en hij sprak daar vloeiend Russisch. Op een dag zaten we in de taxi en Richte begon een gesprekje met de chauffeur. Die bleek een Turk te zijn. Richte ging moeiteloos over van het Russisch in het Turks. Maar hij sprak ook vloeiend Spaans. Hij had een fenomenaal geheugen.'' De mannen noemen hem een echte persoonlijkheid die volledig met DVS was verweven. Bakker: ,,Hij begon toen met het rondje langs de graven. En toen hij overleed, hij was toen een eindje in de zestig, ben ik het gaan doen. Eerst met mijn broer, maar die haakte al gauw af. Die had er niets mee. Van lieverlee kwamen de andere geboren en getogen Ermeloërs erbij.  Alleen Jan van den Berg is een buitenlander al heeft hij wel een Ermelose naam.''

Vandaag, op de laatste dag van december 2013 ontbreekt Jan Bolt wegens persoonlijke omstandigheden. De anderen zijn aanwezig, al is Cock Andreae gehavend door een val van zijn fiets na het eindejaarsfeest bij Leo van der Velden Keukens. ,,Ik ben niet gewend wijn te drinken en ik was er echt beroerd van. Dat doe ik niet weer'', vertelt hij met een gezwollen lip en kneuzingen aan zijn handen en benen. De mannen beginnen aan hun rondje op het oude gedeelte. Alle mannen kennen wel verhalen over de overledenen. ,,Hier ligt heel Ermelo'', zegt Bakker. Andreae gooit er een van zijn wijsheden tussendoor: ,,Wie schrijft die blijft, maar waar zijn al die mensen die geschreven hebben gebleven?'' Ze staan stil bij het graf van Van der Vlis. ,,Dit gezin is erg getroffen. Een kindje is met een jaar overleden en een van de jongens is verdronken toen zijn auto onder het ijs raakte van de Dedemsvaart'', vertellen ze. Ze lopen verder en stoppen op het hoekje van een der lanen bij twee graven van vader en zoon Bosch. Bakker: ,,Johan was de zoon van boer Jan die op Veldwijk woonde. Johan was niet helemaal gezond en overleed op 16 jarige leeftijd. Arend Boer, een patiënt van Veldwijk, was een vriend van Johan en kocht bij zijn dood in 1945  een graf tegenover het graf van Johan. Zelf stierf Boer in 1968 en hij liet in zijn steen een heel verhaal graveren compleet met spelfouten: aan de overzij daar rust JOHAN, daar hield ik al zijn dagen van, wij waren in ons leven saam vereend, wij blijven bij elkaar ook onder het gesteend, ik hoop eens met hem verheerlijkt te verrijssen, om saam den Heer in eeuwigheid te prijzen.''

Anekdotes

De mannen vertellen elkaar anekdotes over de mensen die zij kennen. ,,We hebben wel plezier, we staan hier niet te huilebalken hoor'', zegt Jan van der Meiden. ,,Nee we lachen, maar we doen het wel met respect'', zegt Bakker. Het hechte clubje wijst elkaar op namen. ,,Dat is een broer van...''  en dan volgen meer namen.  Ze kennen bijna alle mensen die aan de Varenlaan liggen. Wat een diepe indruk op hen heeft achtergelaten is de begrafenis van de drie jongens Knol, Slot en Van Dolderen, die in 1963 in een bocht van de weg met hun auto dodelijk verongelukten ter hoogte van de Echoput. Een jongen, met de naam Voerman, overleefde het ongeluk. Bakker: ,,Er liggen hier natuurlijk veel meer mensen die verongelukt zijn of vermoord, zoals Henk van den Berg die op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek was.''

Ze halen met elkaar herinneringen op, vullen elkaars verhalen aan en wijzen op de spellingsfouten op sommige grafstenen. ,,Prachtig toch, hier staat 'wijt' in plaats van 'wijd''', zegt Van der Meiden. Ook de spellingsfout in de steen van Arend Boer, 'verrijssen' in plaats van 'verrijzen' is er in die tijd doorheen geslopen. De mannen vervolgen hun rondje om daarna af te sluiten met een borreltje in de Schout van Ermel. Een mooie traditie om de doden op deze manier te gedenken. Zo leven al deze Ermeloërs door in de verhalen van deze mannen. ,,Ik hoop niet dat onze traditie verdwijnt nu steeds meer mensen zich laten cremeren'', besluit Van der Meijden. Een reden voor Joop Bakker om te kiezen voor begraven. ,,Dan loopt er misschien nog iemand langs die zich mij zal herinneren.''