Babs Ketelaar geniet nog na van Mongol Derby

Over tot de orde van de dag, maar een ervaring rijker

ERMELO - ,,Ik ben er nog niet, maar krabbel langzaam weer op. Het duurt nog wel even maar ik moet alleen nu geen gekke dingen doen,’’ vertelt Babs Ketelaar. Een maand geleden stapte ze noodgedwongen uit de MongolDerby. Ziek, doodziek en de artsen vonden het onverantwoord om haar verder te laten rijden.

,,Achteraf, kon dat ook niet hoor. Ik liep ‘walking arround wounded’, ik kon alleen maar een beetje schuifelen. Maar ik wilde gewoon niet opgeven, ik heb er zó naar toegeleefd en zat helemaal in de MongolDerbyflow. Maar zelfs na het drinken van zes liter water, kon ik niet plassen. Ik was helemaal opgeblazen omdat m’n nieren het niet meer deden. Toen ik definitief niet verder kon heb ik wel zowat een hele dag gehuild. Gelukkig is de keuze om te stoppen wel goed geweest. Ik had blaasontsteking, nierbekkenontsteking en koorts. Toen besefte ik wel dat ik toch écht moest stoppen, anders zou ik de volgende dag toch ook moeten opgeven en dan was ik er hoogstwaarschijnlijk nog slechter aan toe geweest. Toen ik thuis kwam, ook maar even langs St.Jansdal. Ontdekten ze nierstenen, dus wellicht dat ik er onderweg ook al wat last van heb gehad. Maar, ik ga vooruit kijken. En als ik zie hoeveel mensen met me meegeleefd hebben: wel 20.000 mensen hebben me gevolgd via social media. Nog steeds kan ik niet door Ermelo lopen of mensen spreken me aan en vragen me van alles over de Derby. Echt niet te bevatten, maar onvoorstelbaar leuk.’’

Ziek

In Nederland was er onduidelijkheid wat er nu precies onderweg was gebeurd. Ketelaar: ,,Ik viel van m’n paard toen deze, met een snelheid van zo’n 45 km p/u abrupt stopte. Ik sloeg er overheen en kwam heel hard op m’n rug terecht. Had even geen adem, maar je wil dan toch verder. Je doet echt alles op adrenaline. Ik heb daarna nog zo’n 120 kilometer gereden, maar werd onderweg ook nog een keer flink gebeten en geschopt door het paard. Aan het eind van de dag was ik behoorlijk ziek toen ik bij de post kwam. De arts keek naar me en zei dat ik niet verder kon, m’n nieren functioneerden niet. Ik moest gaan liggen en kreeg direct een infuus. Ik gaf aan dat ik graag door wilde, maar ik moest blijven liggen. Ik heb ontdekt dat ik overigens wel heel erg ver ga, eigenlijk over mijn grenzen. Ik ben niet altijd even zuinig geweest op mezelf, had natuurlijk veel eerder moeten stoppen. Overigens heb ik daarna wel een MongolRally gereden, zoals ik dat maar noem. Dezelfde route als met de paarden, maar dan in een busje. Verder maak je een soort van hetzelfde mee als de ruiters, je eet hetzelfde en slaapt op dezelfde plekken. Ik heb daar overigens ook wel van genoten. Wat een evenement!’’

Smerig

De Ermelose deelnemer kreeg een paar keer een tijdstraf omdat haar paarden een te hoge hartslag hadden bij de controle. Babs Ketelaar: ,,Die tijdstraf was wel vervelend, maar ik kon daar niets aan doen. Ik kreeg de hartslag van het paard niet lager, ik ben zelfs nog gestopt en heb een stuk gewandeld, maar het hielp niets. Ik weet zeker dat ik alle mogelijke maatregelen heb genomen, maar kreeg toch die tijdstraf. De tweede keer had ik een heel erg traag paard.’’ Ze vertelt hoeveel last ze had van dat beest, hoe het haar frustreerde, maar gaat enthousiast verder. ,,Mongolen zijn hele lieve mensen en erg behulpzaam. Ze maken met hun laatste voorraad hout de Yurt (tent) voor je warm, het laatste beetje eten is voor jou en het laatste water ook. Overigens was het eten wel heel erg smerig. Geitenvlees en vlees van oude schapen. Het had een hele sterke geur en smaak. Bah! Maar ik heb daar ook genoten van die leuke kinderen. Eerst waren ze nog wat schichtig, maar ook nieuwsgierig. Ik had een klein schetsboekje meegenomen en dan tekende ik zo’n kindje en gaf de tekening. Die gezichten en reacties…. Geweldig. Als je iets toevoegt, krijg je er ook wat voor terug. Dat bleek wel.’’

Dinosaurus

De prachtigste verhalen komen voorbij, ondersteund met foto’s die ze laat zien op haar Mac. Geweldig mooie natuur, spectaculaire beelden van de race. Babs Ketelaar straalt constant als ze er over vertelt. ,,Ik kan niet één ding opnoemen wat ik het leukste vond,’’ zegt Ketelaar. ,,De ruimte en de natuur, alsof je in Jurrasic Park zit en dat er straks een dinosaurus aan komt lopen.’’ Ze moet er zelf om lachen. ,,Het is zo onaangetast. Lekker door het landschap jakkeren als een cowboy, zo voelde het voor mij. Ik denk ook dat ik er in m’n eentje, met wat spullen, genoeg aan zou hebben. Ik had voor mijn gevoel alles bij me wat ik nodig had. Niet meer, niet minder en ik zou me prima kunnen redden. Terug naar de realiteit. En wat nu? ,,Tja, ik ben eigenlijk weer heel druk. Met het trainen, een zoon die naar het middelbaar onderwijs gaat, de vier cliënten die ik begeleid. Ik ben wel weer aan het werk, maar doe wel rustig aan. En nee, ik heb nog niet op een paard gezeten.’’

• Vorige
• Volgende