Stilstaan bij slachtoffers van oorlog

Dodenherdenking, een lokaal verhaal 

ERMELO - ,,Wij zijn hier vandaag samen bij elkaar om stil te zijn. Dat doen we ieder jaar. Om slachtoffers van oorlog te herdenken en over vrede na te denken.” Zo begon Tygo Bakker, leerling van basisschool De Cantharel, zijn gedicht tijdens de 4 mei bijeenkomst bij het oorlogsmonument in Ermelo. ,,De Tweede Wereldoorlog was heel ruw en de Nazi’s waren erg sluw. Duitsland kwam in Nederland aan de macht en toen werden de Joden op transport weggebracht.”

Twee minuten was iedereen stil. Alleen de vlag tikte tegen de vlaggenmast. De voorzitter van de Oranjevereniging Jan Urbach noemde tijdens het Dodenappèl enkele namen van Ermelose slachtoffers. Zo noemde hij gemeenteambtenaar Henk Franken, die destijds werkzaam was op de gemeentesecretarie die overvallen werd door de SD. ,,Henk Franken, die zoveel gedaan had voor de Joden die eind oktober 1944 moesten vluchten uit het Verscholen Dorp in Vierhouten. Hij werd gevangen genomen en gefusilleerd bij de Woeste Hoeve,” aldus Urbach.

Joodse kinderen

,,Herdenken heeft een grote invloed op mensen,” stelde burgemeester André Baars in zijn toespraak. ,,Zolang er slachtoffers in leven zijn, hebben wij als het ware direct contact met alles wat zij hebben meegemaakt. Zij kunnen uit hun eigen herinnering vertellen over de verschrikking van de oorlog.” Baars stond, net als Jan Urbach stil bij de twee Joodse kinderen die door hun ouders in Ermelo waren ondergebracht met het idee dat ze hier veilig waren. ,,De twee Joodse kinderen, Eva (11) en haar broertje Bram Beem (9) uit Leeuwarden, verbleven aan de Wilhelminalaan. Ze gingen in Ermelo naar school onder de naam Linni en Jan de Witt. Elke twee weken schreven ze een briefje aan de familie bij wie hun ouders ondergedoken zaten. Maar ze zijn verraden door een NSB-er.” De kinderen werden door twee Puttense en twee Ermelose politiemannen opgehaald, naar Kamp Westerbork afgevoerd en onmiddellijk na aankomst in Auschwitz vergast. Een stukje historie waar iedereen stil van was. Net als bij het gedicht van Tygo Bakker. Zijn gedicht eindigde met de woorden: ,,Denk niet alleen aan toen, maar ook aan de oorlog van nu, daar moeten we echt iets aan doen. We denken na over het verleden en zetten ons in voor de vrede in het heden.”

• Vorige
• Volgende